Chrześcijanie - strona 1
" Leonid Andrejew CHRZEŚCIJANIE "

Chrześcijanie - strona 2
" Za oknami padał mokry listopadowy śnieg, ale w gmachu sądu było ciepło, gwarnie i wesoło dla tych, co przyzwyczaili się codziennie służbowo odwiedzać ten duży gmach, spotykać znajome twarze, otwierać wciąż ten sam kałamarz i maczać w nim to samo pióro. Przed oczami, jak w..."

Chrześcijanie - strona 3
" — Jefim Pietrowicz Jefimow. — Zgadzacie się składać zeznania pod przysięgą? — Zgadzam się. — Proszę odejść na stronę. Karasiew! — Andrej Jegorycz... Zgadzam się. — Proszę odejść na... Blumental! Spora grupka świadków, coś około dwudziestu, szybko przenosi się..."

Chrześcijanie - strona 4
" drzewo i mocno uderzył się czołem, przewodniczący na moment zgubił wątek pytań i zatrzymał się. W grupce świadków usiłował znaleźć tę, co odpowiedziała tak zdecydowanie i ostro — głos był kobiecy — ale wszystkie kobiety wyglądały jednakowo i patrzyły nań z jednakowym..."

Chrześcijanie - strona 5
" obawia się, że w swych zeznaniach może napotkać na coś niemiłego, niewygodnego dla świadka osobiście — rozumiecie? Więc na takie pytania, zgodnie z prawem, wolno świadkowi nie odpowiadać. No co, teraz zgoda? — Nie. Głos młody, młodszy od twarzy, brzmi zdecydowanie i jasno;..."

Chrześcijanie - strona 6
" — Z torebką... Tamten milcząco kiwa głową. — No więc cóż, że jesteście prostytutką? — mówi przewodniczący i słowo „prostytutka" wymienia tak samo zwyczajnie, jak i inne, nie całkiem zwykłe słowa: „zabójca", „grabieżca", „ofiara". — Jesteście przecież..."

Chrześcijanie - strona 7
" handel? Jakby tu był sklepik, a nie sąd. Nie można tak, nie wypada. — A więc —ciągnie wolno przewodniczący odwracając się od członka sądu — jak świadek Karaułowa widzi, zawód tu nie ma znaczenia. Wykonujecie pewne obrządki religijne, chodzicie do cerkwi... Czy chodzicie do..."

Chrześcijanie - strona 8
" Jej także podoba się w sądzie i ze dwa razy już zamieniła spojrzenie z obrońcą; tamten pomyślał: „Ładniutka byłaby z niej pokojówka, dużo otrzymywałaby napiwków." — Zgadzacie się przysięgać? — Zgadzam się. No, widzicie, Karaułowa, wasza koleżanka zgadza się..."

Chrześcijanie - strona 9
" — Proszę pani, pani uczucia przynoszą pani zaszczyt, ale wątpię, czy są to uczucia chrześcijańskie. — Toteż powiadani: jaka tam ze mnie chrześcijanka? Duchowny bezradnie spogląda na przewodniczącego; tamten mówi: — Niech świadek słucha duchownego: on wyjaśni. —..."

Chrześcijanie - strona 10
" chrześcijanką, to bym taką nie była. I do Boga się nawet nie modlę. — To prawda... — potwierdza świadek Pustoszkina. — Ona nigdy się nie modli. Do naszego domu — nasz dom jest dobry, piętnastorublowy — przywieźli ikonę. To ona wtedy poszła na drugą połowę. Tyleśmy ją..."

Chrześcijanie - strona 11
" pulpicie. Ręce poprawiające krzyż na piersi z lekka mu drżały. Wśród publiczności rozlegały się szepty; rzemieślnik, któremu przez ten czas bródka jakby jeszcze bardziej zrzedła, wyciągał szyję we wszystkich kierunkach, gdzie rozlegały się szepty, i uśmiechał się z..."

Chrześcijanie - strona 12
" — Oskarżona, przepraszam, świadek, jak macie na imię? — Grusza. — To znaczy, będzie... Agrafiena, Agrypina. Imię chrześcijańskie. A więc ochrzczono was i nadano przy chrzcie świętym imię Agrafiena. Z tego wynika... — Nie. Przy chrzcie nadano mi imię Pelagia. — Ależ..."

Chrześcijanie - strona 13
" — Gospodarz, — I dużo dał? — Dziesięć rubli gotówką, srebrną broszkę i kawałek kaszmiru na suknię. Mieli swój sklep w halach targowych. — Czy warto było za to godzić się na hańbę? — Młoda byłam, głupia. Sama wiem, że za mało. — Dzieci były? — Jedno..."

Chrześcijanie - strona 14
" przykład odmawiasz złożenia przysięgi: „nie jestem chrześcijanka"; a jutro z tego samego powodu pójdziesz kraść albo jakiego gościa uśpisz ziołami — stać was na to. Zgrzeszyłaś, to żałuj za grzechy, od tego jest cerkiew. Ale wiary się nie wyrzekaj, bo jeżeli takie jak wy..."

Chrześcijanie - strona 15
" — Zaraz zacznie mówić o paszporcie — szepnął przewodniczący i przerwał prokuratorowi. — Świadek rozumie? Skoro został ochrzczony, więc jest chrześcijanką. Zgadzacie się z tym? — Nie. — No więc widzi pan, panie prokuratorze, ona się z tym nie zgadza. Wszystkich brała..."

Chrześcijanie - strona 16
" Pięknie dziękuję! Nie mogę przecież pozbawić jej głosu, skorośmy raz pozwolili. Pan sobie czegoś życzy, panie sędzio przysięgły? Tylko proszę się streszczać. I tak straciliśmy już pół godziny. Wstał młody człowiek o wyglądzie niezwykle inteligentnym, nawet..."

Chrześcijanie - strona 17
" — Rozumiecie, Karaułowa? Potrzebne jest tylko zbliżenie do Boga — i nic więcej. — Nie. Jakaż tu bliskość w takim interesie? Nawet lampki oliwnej nie mam w pokoju. Inne zapalają, ale ja nie mam. — Niedawno — basem powiedziała Krawczenko — jeden gość nalał mi piwa do..."

Chrześcijanie - strona 18
" Karaułowej, powiada: „No, teraz trzymaj się, babo! Ząbki ci tak wyczyszczą, że zabłyszczą jak samowar." „No, to już pan za bardzo!" „Za bardzo? Panie, niech pan milczy: pan się na tym nie zna, a ja dobrze się znam." „A gdzie ci brodę wyskubali?" „Gdziekolwiek wyskubali, to..."

Chrześcijanie - strona 19
" Obrońca kłania się w stronę sądu. — Słucham. Potem znowu odwraca się do przysięgłych, obrzuca ich jasnym i otwartym, wzrokiem i nagle głęboko się zamyśla spuszczając głowę. Obydwie ręce ma podniesione na wysokość piersi, oczy mocno zamknięte, brwi zmarszczone. Wygląda na..."

Chrześcijanie - strona 20
" — Prosiłbym o umieszczenie w protokole słów pana obrońcy. Nie zwracając uwagi na prokuratora obrońca znowu kłania się sądowi. — Słucham. Chciałem tylko powiedzieć, panowie przysięgli, że pani Karaułowa, o ile ją rozumiem, nie wyprze się swoich poglądów nawet w..."

Chrześcijanie - strona 21
" duszy swej pani Karaułowa nosi ideał człowieka, jakim winien być według nauki Chrystusa, rzeczywistość zaś z jej cnotliwymi starcami wlewającymi piwo do lampek oliwnych, z pijackim czadem, obelgami, być może biciem, obalają i brudzą ten czysty obraz. I w tej tragicznej kolizji..."

Chrześcijanie - strona 22
" lata naprzód zaprzedane, a może i na całe życie, bo nasze życie jest krótkie. A co mam w brzuchu? Portwein, piwo, czekoladę. Gość wczoraj stawiał — a więc wynika, że i brzuch nie mój. Nie mam ani wstydu, ani sumienia: każecie mi się rozebrać do naga, to się rozbiorę, każecie..."

Chrześcijanie - strona 23
" Tak samo jak wy zaczął prawić o moim dzieciństwie, o tym. i owym, i do tego mnie doprowadził, że się rozpłakałam: „Boże, zabierz mnie stąd!" A wtedy student powiada: „No, teraz dopiero stałaś się człowiekiem i mogę z tobą miłosne sprawy uprawiać." Oduczył. Oczywiście,..."

Chrześcijanie - strona 24
" „Zbadać świadka Karaułową z powodu jej przekonań niechrześcijańskich bez przysięgi." Pozostali świadkowie ciasną grupą podeszli do pulpitu, gdzie czekał na nich pop w szatach liturgicznych i z krzyżem. Woźny głośno zawołał: — Proszę wstać! Wszyscy wstają i zwracają..."

Chrześcijanie - strona 25
" czy się rozprawa. W prawidłowej kolejności padają pytania i odpowiedzi. Prokurator coś zapisuje, reporter z rzeczową i beznamiętną miną rysuje na papierze jakieś skomplikowane ornamenty. Oskarżony daje długie i bardzo wyczerpujące wyjaśnienia, ręce założył do tyłu, z lekka..."