Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1
Laskowski Kazimierz
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 1
" "CHOĆ JENO POLSKĄ CHODZĘ..." Poezje. Warszawa Kazimierz Idzikowski 1912. "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 2
" "CHOĆ JENO POLSKĄ CHODZĘ..." "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 3
" Odbito w Drukarni S. Chmielewskiego, "Wiek XX", Bracka 13. "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 4
" K. Laskowski (El.) "CHOĆ JENO POLSKĄ CHODZĘ..." Poezje. Warszawa 1911 "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 5
" Nie idę ja po drodze Co wiedzie do gwiazd! słońca! Po ziemi swojej chodzę Po Polsce, hen! do końca! I mam ja, co mi trzeba W wędrówce tej tułaczej: Czasami okruch chleba I serca człek obaczy! I mam ja państwo własne Dla śpiewek i kapele... Czasami w nocki jasne Miesiączek mi się..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 6
" Od morza aż do Wisły, Od Wisły aż do morza! I tron mam wyzłacany Na swojej biednej drodze I pan ci ja nad pany, Choć jeno Polską chodzę! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 7
" BEZŚNIEŻNA ZIMA.... Bezśnieżna zima z przed pół wieka, Bezśnieżny styczeń idzie borem... Jakichś przypomnień myśl daleka, Jak klucz żórawi brzmi klangorem! I lecą ptaki do mej głowy W szary, posępny dzień styczniowy.... I słyszę dziada powiadanie, I widzę matkę..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 8
" A powiadają, choć ze łzami, Z dziwną nadzieją w każdem słowie.. Matka ma bukiet z fijołkami, I niby wdowi kwef na głowie... A dziaduś ciągle patrzy w okno, Gdzie Małogoskie lasy mokną!... Bezśnieżny styczeń szumi w borze, Polem bezśnieżna idzie zima... Dziadulo z matką w..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 9
" CORAZ TO NA ME OCZY.... Coraz to na me oczy Zapada większy mrok... Czy ciemniej dziś w przeźroczy? Czy może, słabszy wzrok? Com niegdyś widział jasno Oglądam, jakby ćmę, Czasami przez swą własną A często — cudzą łzę... I ginie mi w pomroku Widziane z młodych..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 10
" Świt marzeń nie przepina I zorze nie chcą lśnić!... I szara wciąż godzina I w oku szara nić! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 11
" ZADĘŁO WICHURĄ.... Zadęło wichurą, powiało! Tumany śnieżne w krąg płyną... I zima rozściela pierś białą, Białą, jak twoja... Dziewczyno! Z srebrzonym wianuszkiem u czoła, Objęła w uścisk dal siną... I mrożno i zimno dokoła, Jak przy twych piersiach......"
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 12
" KOMINEK GAŚNIE.... Kominek gaśnie... Dworku ściany Toną w półmroku, w półrozbrzasku... Pod niebem szarych mgieł tumany, Na ścianie zima na obrazku. Jesienny wicher po ogródku W gałęziach drzewin gra nocturno... Do duszy kroczy widmo smutku I niesie myśli w przestrzeń..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 13
" I, jak ten wicher po ogródku, Co w nagich drzewach gra nocturno, Serce podzwania nutą smutku, A oczy patrzą w przestrzeń chmurną. "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 14
" ZAMOTAŁY MI SIĘ W DUSZY... Zamotały mi się dzisiaj w duszy W chaos splotów: maj o kiściach bzów I tęsknica, i łza, co z ócz prószy Na wspomnienie niewyśnionych snów! Zamotały mi się w jedno granie Jakaś radość naprzemian i ból, I wiośniane, roztęczne świtanie, I..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 15
" CHODŹMY SYNU W POLE! ... Chodźmy synu w pole! Będziem się uczyć dziejów w tej najlepszej szkole, Jaką Bóg obdarował ludy i narody... Będziem czytać o Polsce z ksiąg polskiej przyrody! Patrz chłopcze! patrz uważnie... Oto żytnie łany, Ziemia w nich niby rycerz w zbroi..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 16
" Kochaj synu! Bo pomyśl: takie same ziarna, Mełły drzewiej na kołacz Rzepiszyny żarna I Piast, z pierwszym naszego narodu rozdzienkiern, Swe kmiecie — Lechy żytnim ugaszczał bochenkiem! Hej! rosła z żytnich kłosów wielka Moc i Sława: Gospodarność Mieszkowa, Szczerbiec Bolesława,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 17
" Widziały go Cecora, Wiedeńska potrzeba... ! Orle skrzydła miał naród od żytniego chleba, Orle skrzydła bez zmazy... Spojrzyj synu w górę ! Widzisz... wiatr zadął, pędzi wprost ku ziemi chmurę... Spójrz... widzisz, jak łan żytni srebrną falą świeci... Idzie poszum od klosów......"
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 18
" I ona... A znów, potem, z brykałą zapasem Szedł, jak mówi piosenka, żołnierz borem, lasem, Chodził długo... daleko od swojej krainy Od szczytów Somo-Sierry po nurt Berezyny! Był w piaskach San-Domingo pod upalnem niebem Żywiąc ducha nadzieją, ciało żytnim chlebem... A później,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 19
" NIE BYŁEM JA Z KOMPANIJĄ.... Nie byłem ja z kompaniją — Panienko! Gdy Cię Naród strojną zdobiłSukienką! Nie byłem ja w Częstochowie Królowo! Gdy Ci kładli tę koronę, Tę nową? I na szyję koralisie! Klejnoty! I pod stopki on miesiączek, On złoty! Alem chodził, o..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 20
" Po tych drogach, co w opłatkach Się wiją, Po tych drogach, Jasnogórska Panienko! Kędy Chrystus, Twój synaczek Pod Męką — Alem bywał na tej leśnej Pustoci, Gdzie Twój szkaplerz na sosence Się złoci! Alem bywał po tych chatach Rozłogiem, Gdzie Twój obraz, Częstochowska, Mad..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 21
" Że chociaż Ci z pereł wianek Uwiją, Chociaż całą przyodzieją, Matuchno! W szatkę miekką, jedwabistą, Cieniuchną — Chociaż tronik Ci ustawią Złocony, Nie masz droższej od tej ziemi Korony! Nie masz w berle bogatszego Klejnotu Nad tę ziemię, łez, krwi naszej I potu! Nie masz..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 22
" Ile w polskiej duszy, piersi I krtani. Ni takiego bólu w oczach, Panienko! Chyba... chyba u synaczka Pod Męką! U Chrystusa o cierniowej Koronie, Co się rzędem krzyżów rozpiął W tej stronie I pogląda pełen krwawej Tęsknoty Jak tam niegdyś... z Kalwaryji, z Golgoty! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 23
" SKIBAMI SZAREJ ROLI.. Skibami szarej roli Za "Siewną" idę w ślad — I szukam naszej doli Z posiewku dawnych lat... Za "siewną", nocką białą Z zadumą idę w świat, i szukam, co ostało Z tej siejby dawnych lat? I wodzę w krąg oczami, By znaleść jakiś ślad Z tej siejby przed..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 24
" Na skibach, zamiast ziarna — Bruzdami błyszczy soch Rycerska krew ofiarna, Rycerskich kości proch! Pług zarył w szczerk powoli, O stal uderzył krój... Ma skibach szarej roli — Za ziemię! święty bój! Za ziemię macierzystą Rycerski ojców siew! Wrześniową nocką mglistą..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 25
" JESIENNE CHWILE... Jesienne chwile i znowu tęsknota Jakby z drugiego napływała brzega... Jakby za wiosną stracona pieszczota, Jakby od wiosny echo się rozlega, I jakby wiosną coś przy sercu rośnie, Choć serce dobrze wie, że już... po wiośnie! Jesienne chwile... Jeszcze kwiat się..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 26
" A PÓJDĘ JA W BUJNY LAS! A pójdę ja w bujny las, Utną chojnę starszą nas, I u polnych zatknę staj By szumiała w cały kraj! A pójdę ja w stary bór Po latosich wspomnień chór, Wezwą echa wszystkich drzew Ma kolędny, Godni śpiew! A gdy stanie chojna-gaj, Gdy..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 27
" A gdy stanie chojna-las Rozłożysta, starsza nas, To się zbiegnie, jak na cud Wszystkiej ziemi, wszystek lud! A jak zagra chojna-bór To przyklękną chaty, dwór I okolą stary pień, Jak w latosi, były dzień! I zaszumi sosna-gaj Jak szeroki, długi kraj I przeleci echo ech Od pałaców..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 28
" Co najmłodsze dziecko wsi Rzuci na nią młode łzy... I zaświeci chojna-bór Niby niebem gwiazdek sznur, Nibi srebrnej róży skry Od dziecięcej młodej łzy! I poleci od niej głos Jak niedola, jak zły los! Niby z rzewnych bólem warg Zabrzmi od niej echo skarg! I usłyszy chojnę-las..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 29
" ŻE MA SERCE Z LEWEJ STRONY. Że ma serce z lewej strony, Że nie węszy skąd wiatr wieje, Że wśród burzy rozwichrzonej Jako trzcina się nie chwieje, Że w dziadowe dufa "wierzę", Że mu pamięć ojców czysta, Że co kocha, kocha szczerze... Szowinista! Szowinista! Szowinista! Swój..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 30
" Swe oracze, swoje sochy, Swoja nuta macierzysta, Stare dzieje... stare prochy... Szowinista! Szowinista! Szowinista! Biją gromy — On o zorzy śni w szkarłacie! Szowinista.. W dzień bezdony O zburzonej marzy chacie! Szowinista! Na jarmarku Uczuć z handlu nie korzysta — Chociaż boli, nie..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 31
" WYPRUWAMY Z ŚWIETNEJ OJCÓW SZATY. Wypruwamy z świetnej ojców szaty Nić po nici na zdawkowy szych: Złotogłowia, purpury, szkarłaty, To, co w cenie mieli antenaty... Nić po nici odzieramy z nich! Wyciągamy pas złoty, pas lity, Karmazynu kontuszowy błam, Wielkie czyny i..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 32
" I płowieją barwne karmazyny, Rdza przejada szlaki złotych lam, I płowieją zamiary i czyny, Przerabiane ręką z innej gliny, Na użytku codziennego kram! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 33
" OD DZIECKA OD POWICIA. Od dziecka od powicia Przez długi szereg lat Wciąż szczepim na tle życia Miłości ciągłej kwiat. My sami bez wytchnienia I inni raz po raz: Miłości, przebaczenia Co chwila uczą nas! Bajeczną liberalność Zaleca uśmiech warg, Gdy trafi się..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 34
" A postęp wszechludzkości Znów gromi krewką chuć, Chociażby na świętości Ktoś nasze zaczął pluć! I krótko węzłowato: Kęs chleba czy to bat! Miłością płacić za to Uczy nas cały świat! Jednak nie bez korzyści, Tak sądzę nie ja sam, Choć szczypta nienawiści Przydałaby..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 35
" Z DEMOKRATYCZNYCH MARZEŃ. "Miech fantastycznie... " Chciałem w ślad Juliusza Iść wołać echem w grocie druidycznej Ale, czy nadto schłopiała mi dusza, Czy nastrój mamy tak demokratyczny Ledwiem marzeniem objął grecki lazur — Psiakrew! — zacząłem kląć, jak ślepy..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 36
" Więc do tych grobów, już nie greckim szlakiem Już nie w Elektry opowity płótna Leciałem — myśli rozpuściwszy ptakiem — A każda była bardziej grobów smutna I bardziej cicha, i bardziej milcząca Niż te cmentarze, gdzie brzorza płacząca. I dużo zeszło chwil w niemym pacierzu,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 37
" A mogił było: wieki! całe wieki! I wszystkie miały wielkich krzyżów brzemię, I takim smutkiem nabrzmiałe powieki Ze srebrną rosą wyciekał nad ziemię, I tak się w kroplach z grobu na grób sączył, Aż wszystkie objął w jedną łzę — i złączył! I była dziwna moc w tem..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 38
" Że w tej rozświetli jeden byłem cieniem, Ja jeden — także potomek Atrydów, Co również mieli na mieczach kochanie Jak tamci, śpiący w pragreckim kurhanie! O stare groby! jeżeli wam dano Powiedzieć sercu, gdy zwątpieniem bije, Co tam ze starem słońcem pogrzebano A co się z nowem..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 39
" Jak ja i moja przerwana piosenka! Śpiewajmy tedy dalej na różowo. Symbolistycznie: o zorzach i świtach, Co się przedarły w ciszę nadgrobową I piszą błyszczem po cmentarnych płytach. Białą koszulkę brzózki mazowieckiej Zdobiąc, w opaskę złotą płaczki greckiej. Śpiewajmy..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 40
" I piersi chłopskie objąłem pytaniem: — A czyś ty chłopie był na Cheronei? Nie odrzekł słowa—jeno spojrzał ku mnie Takiem wejrzeniem, jak ci, co to w trumnie! I szedł za pługiem... "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 41
" ZAPÓŹNO CZY ZAWCZEŚNIE?.. Zapóźno czy zawcześnie?.. Nie w porę-m ujrzał świat... I wszystkie moje pieśnie — To jeno wspomnień ślad! Hartowna przodków zbroja, Dziadowy lity pas — I ty — dziewczyno moja! To były... był czas! Na jawie przed oczyma Szarzyzny płowy..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 42
" Czasami je we śnie Coś marzy się we mgle.:. Zapóźno, czy zawcześnie! Nie w porę-m rodził się! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 43
" SMUTNO Ml BOŻE! Smutno mi Boże! Wioskę mazowiecką Z rozpiętym krzyżem u piaszczystej dróżki Idzie za służbą z ojców chaty dziecko Bosemi nóżki... Że dlań zabrakło chleba na tym łanie — Smutno mi Panie! I ja tak niegdyś szedłem między ludzi Po uznojoną miską..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 44
" Przyszły pożegnać macierzyste błonie — Żegnać z odlotem. Że nie powrócą, aż w wiosny zaranie Smutno mi Panie! Nad moją chatą również ku jesieni Bocianie wiece zataczały kołem, I powracały w wiośnianej zieleni, Płynąc nad siołem... Że człowiek ptakiem powrócić nie..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 45
" KIELICHÓW LILJI, RÓŻ CZERWIENI. Z kielichów lilji, róż czerwieni, Z kwiecia, co wiosną siał je los, Został mi tylko ku jesieni Wierny towarzysz — leśny wrzos. Powiędły kiście niezabudek Wiatr rozwiał wonne płatki bzów... Wrzos tylko mai mój ogródek, Niby..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 46
" Zostały tylko mgły jesieni I bliskich zmierzchów szary cień... Z czarownych marzeń szlakiem bytu Została tylko martwa chęć — Oblane łzami skry zachwytu Z promiennej złudy zgrzebna prządź! Zostały tylko wśród pochodu Z tego, co wiosną dawał los — W zgorzkniałej piersi ból..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 47
" NIBY SYMBOL DROGI, KTÓRĄ PRZYJDZIE IŚĆ. Niby symbol drogi, którą przyjdzie iść Upadł pod me nogi drżący, zwiędły liść! Zaległ w niemej głuszy Tuż u moich stóp, Jakby radził duszy: "Złóż marzenie w grób! I mnie wśród zieleni Śmiał się słońcem świt, A..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 48
" PRZEPŁYNĘŁA NAD MĄ GŁOWĄ. Przepłynęła nad mą głową Wiotkiej przędzy srebrna szata I zadumą młodziankową Opowiła zbiegłe lata.., Przepłynęła, rozbudziła Dni minionych srebrne głosy I w podarku zostawiła Na pamiątkę... srebrne włosy! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 49
" PO SMUTKU... Już po smutku... Minęło... Było... Zapomniane... Już na cmentarzach cisza... Życie poszło dalej... Czasem się jeno ozwią echa! niedołkane, I tęsknica wspomnienie jak lampkę zapali. Ale jest grób olbrzymi, jak świat! Jak świat stary! Nad którym serca..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 50
" ALLELUJA! Alleluja! Biją dzwony... Rzucam myślą most zwodzony, Na Chrystusów śpieszą grób! A nie idę ja daleko... Po nad polską idą rząką, Kądy wierzbny wieje czub — A nie idą ja daleko Chrystusowych śladem stóp... Jeno idą, gdzie łzy cieką, Gdzie krzyż polny, polski..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 51
" Alleluja! Biją dzwony... Rzucam myślą most zwodzony, Na Chrystusów śpieszę grób! A nie idę ja okolem, Jeno ornem polem-bolem, Co ma z nami wieczny ślub — Dość mi spojrzeć tem odołem. Kędy wierzbny wieje czub, Gdzie cmentarnem leżą polem Grób za grobem, jeszcze... grób!..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 52
" To On, Zbawca, przygnębiony, Z naszych grobów podniósł krzyż! Alleluja! biją dzwony!... Biją wokół wzdłuż i wszerz! Niechże będzie pochwalony Ten, co polski podniósł krzyż! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 53
" JESZCZE JEJ NIEMA ALE BĘDZIE. Jeszcze jej niema... ale będzie Ta pieśń, za którą pójdzie Czyn! Słyszycie?! Już ją przyszłość przędzie Z długiej kądzieli cnót i win. Słyszycie?! Jeszcze jako skarga, Jak nieuchwytnych chęci chęć! Lecz już łańcuchem więzów targa..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 54
" Słyszycie?... Już się w dali zrywa Już od rozstajnych idzie dróg! Już z każdej piersi się dobywa Już bije echem w każdy próg! Słyszycie?! Dzwoni, krok za krokiem, Przez wszystkie płacze, wszystek pot! I nad wylanych łez potokiem Żelaznej woli bierze młot! Jeszcze jej niema......"
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 55
" ZBROJOWNIA OPINOGORSKA. Chodzę w zadumie po starej zbrojowni Z modlitwą w oku przed starym żelazem— Napis złocony na hartownej głowni Czytam, jak pacierz, wyraz za wyrazem... Bo mi powiada—tysiąckroć wymowniej, Niż wszyscy świata historycy razem, Niż wszystkie księgi,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 56
" Stara zbrojownia! hełmy... buzdygany... Kute misiurki... mocarne pancerze! Szmat dziejów, Sławy brzeszczotem pisany, Kowana w stali Moc, a w Mocy "Wierzą"! "Credo" Narodu, co przez huragany Szedł i miał czoło iść za swe pacierze! Za swoje niebo i o własną dolę! Bo nigdy nie miał..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 57
" Stara zbrojownio! my jak do kaplicy Idziem dziś mali w pokucie i skrusze, By Kościuszkowskiej przyjrzeć się szablicy, Łzami książęcę oblać pióropusze! Załzawić oczy od wielkiej tęsknicy Co nam przeżarła i serca i dusze I twoją miarą marzone odmierzyć I choćby nawet wbrew..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 58
" NIE CHCĘ INNEGO PIĘKNA. Nie chcę innego piękna nad ten zagon złoty, Kłos polski, polskie kwiecie na łącznym kobiercu! Nie chcę innego dobra, ani innej cnoty, Nad te co w polskiej duszy zrodzone i sercu! Nie chcę innego szczęścia, jak na polskim chlebie, Nie chcę innej..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 59
" Miech każdy na mej ziemi ma swe własne zorze I swój własny relikwiarz z pogrzebanych kości! Niech się własnem raduje, nad własnem zaszlocha, Niech mego nie tykając, swego nie naruszy — A jeśli idąc społem, i moje pokocha — To i ja go pokocham głębią polskiej duszy. "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 60
" GARIBALDI. Wszystko stare! Słońce na zachodzie, Garść w półzmierzchu przyblakłych promyków — Stary dworek w latosim ogrodzie W dworku dwoje starych romantyków: Dziad z babunią w niemem zadumaniu... Wszystko stare — jak dzień na skonaniu! Wszystko stare... Ściany..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 61
" Jakie miałeś na swych wargach słowa? Jakie hasło na klindze pałasza? Żeś pod dworku polskiego sklepieniem Znalazł miejsce z płakanem wspomnieniem! Coś ty żywy miał u swej źrenicy, Ty wojaku w rozpiętej koszuli? Że trwasz po dziś w tej starej świetlicy Przy tem małem..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 62
" BRAŁEM NIEGDYŚ... Brałem niegdyś, prócz koszuli, Skrzypki z ojców chat — Grały dziecku: luli! luli! Aż mu pachniał świat! A gdy Maryś szła kochana, Sam się zrywał smyk! "Oj-że moja! danać dana"!— Grały skrzypki w mig! Giały ludziom, sobie grały, Własnej duszy hej!..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 63
" ZWIĘDŁY LIŚĆ. Gałązek gąszczem otulony, Przetrwał do wiosny zwiędły liść I patrzy smutnie w świat majony, Na strzelającą świeżą kiść... W gałązek gąszczu zawieszony, Spogląda smutnie martwy liść. Dokoła wiosna błyska tęczą Na nowe życie, nowy byt, Młode się..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 64
" Świat tworów kielich bierze w dłoń! Młodość buduje marzeń trony, Wiosenną życia spija woń! Rozkołysane w upojeniu, Grają warkocze zielnych kos, Wiatr wschodzącemu pokoleniu Rzuca pod stopy perły ros... Stary liść duma w zamyśleniu, Głuszony szumem zielnych kos. Duma samotny,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 65
" Ma podściół pójdzie lub na żer... Duma i tkanką drży leciuchną, Wsłuchany w młodszej braci szmer! Słucha... Dokoła kipi życie, Szumi do wiosny młody liść, Wieje ku zorzom na błękicie, Skąpana w woni rutna kiść. Westchnął... ostatnie stargał nicie I upadł z wiatrem..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 66
" NA GWIAZDKĘ. Przypadły do mnie Skarby moje! Wiara, nadzieja, Miłość ma! I nuże pytać Wszystko troje: Co nam "na gwiazdkę" Tatuś da? Przypadły do mnie... Dzwonią śpiewką, Dziecięcych marzeń Wznosząc chram: Tatusiu, jakie Będzie "drzewko"? Tatusiu złoty, Powiedz nam! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 67
" Co tatuś kupi Na "choinkę"? Co nam przyniesie Anioł-stróż?— Pytają, robiąc Słodką minkę Modre oczęta, Buzie z róż. — Tatuś obiecał!... Przyrzekł tatko! — Miał być pałasik! — Siwy koń! — I duża lala! — Ćwierka stadko, Garnąć się na pierś, Pieszcząc skroń...."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 68
" I tatusiowi Niegdyś gwiazdą Jaśniały przyszłe Życia dni! Dola usłała Inne gniazdo, Choć tatuś wierzył, Jak i wy! Choć tatuś wierzył Do głębiny, Jak wy w przededniach Godnych świąt, Zamiast marzonej W snach krainy, Ledwie kruch chleba Ma i kąt! Lecz do cię, roju Ty malusi,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 69
" Będzie szabelka, Konik będzie I lala duża, Że aż strach! A pod choinką Tatuś siędzie I po minionych Westchnie snach! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 70
" WIERZBY. Kazimierzowi Glińskiemu w odpowiedzi na wiersz "Na gruzach Sparty". I. Nie byłem w Sparcie, Grek mnie nie prowadził Poprzez laurami wysłane wąwozy... Szedłem nad Wisłą, gdzie wiatr polny gładził Świeże, na wierzbach pęczniejące łozy, A wierzby grały..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 71
" Albo pachole, z ligawką, wieśniacze... Nawet wiośniana pieśń w tych wierzbach płacze! I nie wiem, czy tam gdzieś na greckich szlakach: Na Termopilach, czy przy Cheronei, Są w greckich ludziach, murach, drzewach, ptakach Pieśni większego bólu i nadziei! Pieśni silniejsze od tych..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 72
" II. "Wierzby i wierzby"... — powiadasz i pytasz: — Co ja tam widzę? i jaka mi dola, Gdy ciasnych ulic rzuciwszy kurytarz, Biegnę za mury westchnąć w szczere pola? I o czem marzę pod wierzbnem ogłowiem? Żeś spytał duszą, więc z duszy odpowiem. I Ty spotkałeś pewnie w swojej..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 73
" Tyś widział gaje stepowych czereśni, Widziałeś laurem opowite skały... Mnie dość! Gdzie polem powiewa wierzbina Wiem, że się Polska kończy, lub zaczyna. I idę witać każdy taki prątek, Każdą latorośl, niby symboliczny Naszej Piastowej krainy początek, Albo odwieczny jej kopiec..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 74
" Za to ją kocham! I rzeknę otwarcie,Że ja, z Was bodaj najbardziej szlachecki, Co także dumać umiałbym o Sparcie, Mam całą duszę z wierzby mazowieckiej! I ani kryję się z tem, ani wstydzę: Że poza miedzą ojczystą — nie widzę! Ani się wstydzę! Bo wiem, że ci moi, W kołpakach..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 75
" MATKO! KRÓLOWO! Modlą się do Ciebie o Królowo, Co dziś nad rolą płyniesz płową I siejbisz ziarnem w zagon siewny Dla wszystkiej doli mnie pokrewnej! Dla tej — bez dachu i bez chleba, Dla tej — bez słonka i bez nieba, Co jeno ziemią i dla ziemi Idzie z oczyma..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 76
" Co czynią siejbę nie dla siebie! Od tych, płużących bez wytchnienia Na karm przyszłego pokolenia, Co krają piersią namuł zbity Na nowe zorze, jasne świty! Od siewców woli i uczynków, Co zejdą z pola bez dożynków, Od tych bez doli, a dla doli, Idących skibą twardej roli! I tych..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 77
" Z ROZMYŚLAŃ. I. Każdy ma taką chwilę poza sobą, Do której w myślach powraca pątnikiem, I czy mu szczęściem była czy żałobą, Gwiazdą promienną, czy błędnym ognikiem, Do tej minionej wraca, tęskni skrycie, Bo w niej raz pierwszy uczuł własne życie! Czasem z tą chwilą w..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 78
" I za te zorze zgasłe pod mrokami, I za te z mroków rodzące się świty, Za to, co sercem, co duszą, sumieniem Ta jedna chwila płaci przeznaczeniem! II. Pamiętaj wszystko, co ci dane, Pamiętaj wszystkich, co kto dał, Pamiętaj chwile przepłakane I. okruch doli, gdyś ją miał. I tych..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 79
" STAREGO KALENDARZA KARCIE. Na starego kalendarza karcie Ręką dziada podkreślony dzień... Na starego kalendarza karcie U dni nowych, jak żołnierz na warcie, Cień przeszłości, szary smutny cień... Noc jesienna,.. Liść zwiędły opada... Niebem srebrna księżycowa twarz......"
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 80
" Na starego kalendarza karcie U dni nowych, jak żołnierz na warcie, Ręką dziada podkreślony dzień! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 81
" BABUNIA. Szara godzina... mgławy zmierzch... Kominek blaskiem strzela... Budzą się mary dawnych lat, Dni szczęścia i wesela! Dziecięce chwile... Stary dwór, Sumiasty wąs rodzica, Zaciszne kąty białych ścian, Babunia gołębica ! Babunia ma pokoik swój... Obrazów pełne ścianyl..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 82
" Pomnę dziadunia dobrą twarz I "Zimę" na obrazku ! Po śnieżnem polu hula wiatr, Nad polem kruków stada... Przez głuchą, pustą, śnieżną dal. Skostniała brnie gromada! Szara godzina... Mgławy zmierzch... Kominek blaskiem strzela... Zbudzone echo młodych dni Tęsknotą pierś..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 83
" Spłynęły w głąb, na serca dno... A jest ich w morzu piasku! Babunia... rodzic... stary dwór... "Sfinks"... "Zima" na obrazku! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 84
" ACH GDYBYM WIEDZAŁ... Ach ! gdybym wiedział taką formą śpiewki, Żeby kształt serca posiadła i krwistość I miąkkość krągłość ramion lubej dziewki, I rozkochanej źrenicy przejrzystość, I ciepłą rozświetl słonecznej soczewki I szarej ziemi zadumaną mglistość — Tobym..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 85
" i to, co rośnie, i co prochem zda się — Parcianą kądziel przy złoconym pasie. Płużonej skiby brałbym warkocz płowy, Gotyckich tłumów sklepione wiązanie, Starych portretów podgalane głowy. I te na twardym marzące tapczanie, I leśne echa gwarzącej dąbrowy, I woni łącznej w..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 86
" PRZYSZŁA DZIŚ DO MNIE... Przyszła dziś do mnie, Przyszła we śnie Poczciwa, stara niania... I jęła nucić różne pieśnie, Jak w dniach mojego zarania, I potrząsała grzechotką, I uśmiechała się słodko... Poczciwa, stara niania. Brała mą głowę W swoją dłonie, W prostacze,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 87
" Śpiewała długo Drżącym głosem: O ptaszkach, o koniku, Królewnach — baśniach z złotym włosem, O smoku, o rycerzyku... I śniłem, w baśń zasłuchany, Że pędzę ku górze szklanej Na siwym, na koniku. Czemuś, ty nianiu, Przyszła we śnie, Niedobra, stara nianiu, Gdym już..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 88
" SUKMANKĄ ŚNIEGÓW OTULONA.. Sukmanką śniegów otulona, Wieczorne piosnki wioska śpiewa... Hen ! na zachodzie dzionek kona — Nadchodzi nocka czarnobrewa... Miesiąc czarownym blaskiem zlewa Wierzchołki wzgórz... Cisza... Okiścią prószą drzew... Hen! na zachodzie dzionek..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 89
" Zasypia wioska u wygona Za zrębem wzgórz... Cisza... Krzyż rozpiął swe ramiona, Patrzy... i z wyżyn się uśmiecha! Do snu się kładą wszystkie echa... Dokoła nocka ugwiażdzona I Anioł Stróż! "
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 90
" WARSZAWA Warszawa... Srebrna Wisły wstęga, Mazurskich piasków zagon płowy... A tam ! by jakaś stara księga. By jakiś herbarz narodowy, W którym spisane: ból i sława, Oprawne w kamień —to Warszawa! Na pierwszej karcie księgi starej Starego-Miasta raptularze: Królewski posąg,..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 91
" Na wnęku daty wyżłobione: Anno domini... Czytaj duszą, Nim czas i ludzie je pokruszą! Jesienny ranek w mgieł robronie Płynie, jakgdyby w dymach prochów — A tam na drugiej rzeki stronie, Za wody wstęgą: Praga, Grochów! Wspomnienia... Leci obłok mgławy Do starej księgi! do..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 92
" ACH GDYBYM ZNALAZŁ... Ach ! gdybym znalazł w piersi mej piosenkę, Zrodzoną w słońcu, a ubraną w zorzę, Coby na zwrotkach nosiła jutrzenkę, Z którejby kłośne podzwaniało zboże, To wam z ław szkolnych za domowe progi Takąbym śpiewkę słał ścieżką pod nogi!..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 93
" Niechby matula stanęli w okienku, Rodzic poczciwą wyciągnął prawicę; Niechby się zbiegło witać, brać w uściski To, co u waszej stawało kołyski. Z każdego kąta ojcowistej chaty Niechby serdecznych głos wspomnień wylatał, Snuł się marzeniem, wiał, jak duch skrzydlaty I młode..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 94
" NIE MOGĘ. Nawołują ludzie w drogę, Hen! w złoconą dal... Chciałbym szczerze, a nie mogę, Tak mi czegoś żal Ostawić — Tak mi czegoś żal. Ukazują nowe zorze, Nowych świtów kiść... A mnie czegoś żal, mój Boże! Coś nie daje iść Od proga — Coś nie daje iść!..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 95
" Rzuć tęsknice, ból, Zapomnij! Rzuć tęsknice, ból! Pójdź że z nami w oną drogę, Wyzłoconą dal... ... A toć chciałbym, a nie mogę, Tak mi czegoś żal Ostawić — Tak mi czegoś żal! Tak coś we mnie woła płaczem, Tak coś w duszy łka, Ze choć nie wiem, po czem, za czem Tu..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 96
" CHWILA. Wielu z nas od kołyski nosi w sobie trumnę, W której z dnia na dzień cicho coś swojego grzebie To pragnienia nadziejne, to zamiary dumne, To kochanie na ziemi, to wiarę na niebie... A są tacy, co w szarej doli poniewierce Na samym progu życia — całe grzebią serce. I już o..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 97
" I czasem, tylko czasem w samotnej godzinie, Kiedy żaden dźwięk żywy w duszę nie zaleci, Gdy wszystko, po ostatnią łzę, w grobowiec spłynie Nagle coś, niby lampka nagrobna, zaświeci, I blady promyk rzuci do zmurszałych szczątek Pogrzebanych nadziei, spłowiałych pamiątek. I..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 98
" NASZ CMENTARZ. Nasz cmentarz wielki... jak świat! jak ból śwata! Jak to co ludzkość opłakuje w grobie! Gdziekolwiek rękę podnoszono kata, Gdziekolwiek ziemia chodziła w żałobie Wszędzie gdzie wolność stawiała ołtarze, Tam nasze kości, tam naszę cmentarze!. Nasz cmentarz..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 99
" Zebrać — i jedną usypać mogiłą Toby sięgnęła aż tam pod tron Boga! I takiej skargi miała w sobie siły Ze Bóg - by zatknął Krzyż sam... w tę mogiłę! Gdyby tak można podjąć, to co w musie Legło i we krwi i we łzach i pocie Tobyśmy pierwsi byli przy Chrystusie! Jak..."
Choć jeno Polską chodzę... : poezje cz. 1 - strona 100
" Leć myśli smutna! Ukraińskim szlakiem Pod nowe siewy i pod nowe zboże — Gdzie jar zeschniętym zarosły bodjakiem, Stare kurhany młody oracz orze... Jeśli mu nagle lemiesz w skibie stanie, Wiedz! Polskie kości leżą w tym kurhanie! Pod Bożą mąką przy rozstajnej drodze Wiejskie..."